با سلام. بنده مهمان‌دار هوایی هستم؛ 1. بعضی از پروازهای ما به صورت رفت و برگشتی می‌باشد فرضاً به وین می‌رویم و بر می‌گردیم، حکم نماز و روزه ما چیست؟ 2. بعضی پروازهای ما به صورت اقامتی می‌باشد فرضاً به چین می‌رویم و 4 روز در آنجا هستیم و بر می‌گردیم، در این پروازها حکم نماز و روزه ما چیست؟ نکته مهم این‌که ما همیشه به یک مقصد سفر نمی‌کنیم و گاهی ممکن هست بین پرواز به یک کشور خاص (چین) و پرواز مشابه (فرضاً همان کشور چین)، 5 یا 6 ماه فاصله بیافتد تا دوباره پرواز به چین داشته باشیم، آیا باید در مدت اقامت در یک کشور روزه بگیریم و نماز کامل است؟ 3. ما اگر در پرواز آب نخوریم به دلیل فشار و ارتفاع پرواز ممکن است دچار عوارض پرواز شویم یا در طولانی مدت دچار مشکلات کلیه و ... شویم، تکلیف برای روزه داری تا زمانی که در پروازیم چیست؟
1 و 2. با توجه به اینکه قوام شغل شما به مسافرت است، نماز و روزه شما (در غیر از سفر اول)[1] چه در هواپیما و چه به نحو اقامت در محلی، کامل می‌باشد.[2]     3. درباره‌ی پرسش سوم؛ در استفتایی از آیت الله خامنه‌ای چنین آمده است: س: اگر هواپیما در ارتفاع بالا و مسیر طولانی در حال پرواز باشد و پرواز حدود دو ساعت و نیم تا سه ساعت طول بکشد، مهمان‌دار و خلبان هواپیما برای حفظ تعادل خود هر بیست دقیقه احتیاج به نوشیدن آب دارند، در این صورت، آیا در ماه مبارک رمضان، کفاره و‌ قضای روزه بر آنها واجب می‌شود؟ ج: اگر روزه برای آنها ضرر داشته باشد، جایز است که با نوشیدن آب افطار نمایند و قضای آن را به جا آورند و در این حالت کفاره بر آنها واجب نیست.[3] در هر حال پاسخ حضرت آیت الله هادوی تهرانی (دامت برکاته) نسبت به این سؤال، چنین است: 1- کسی که شغلش در سفر است مثل مهماندار هوایی، در تمام سفرهای شغلی وی نماز کامل و روزه واجب است. 2- اگر روزه برای کسی ضرر قابل توجهی داشته باشد یا احتمال عقلایی چنین ضرری باشد روزه واجب نیست. لینک به سایت استفتائات   [1] . اما فتوای برخی دیگر از فقها نسبت به سفر اول چنین است: گلپایگانی، صافی: «...و هم چنین در سفر اوّل اگر طول بکشد یا از مکانی به مکان دیگر برود که عرفاً بگویند: عمل او سفر است باید نماز را تمام بخواند ولی اگر سفر طولانی نباشد به طوری که عرفاً نگویند سفر عمل اوست، نمازشان شکسته است»؛  مکارم شیرازی: «راننده‌ها، خلبانها، کشتیبانها و ساربانها و مانند آنها که سفر، شغل آنهاست باید نماز را تمام بخوانند هر چند در سفر اوّل باشد»؛ امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، بنی هاشمی خمینی، سید محمد حسین، ج ‌1، ص 702، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ هشتم، 1424ق.    [2] . ر.ک: امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، بنی هاشمی خمینی، سید محمد حسین، ج‌1، ص 701. [3] . همان، ج‌1، ص 970 و 971، س 739.  
عنوان سوال:

با سلام. بنده مهمان‌دار هوایی هستم؛ 1. بعضی از پروازهای ما به صورت رفت و برگشتی می‌باشد فرضاً به وین می‌رویم و بر می‌گردیم، حکم نماز و روزه ما چیست؟ 2. بعضی پروازهای ما به صورت اقامتی می‌باشد فرضاً به چین می‌رویم و 4 روز در آنجا هستیم و بر می‌گردیم، در این پروازها حکم نماز و روزه ما چیست؟ نکته مهم این‌که ما همیشه به یک مقصد سفر نمی‌کنیم و گاهی ممکن هست بین پرواز به یک کشور خاص (چین) و پرواز مشابه (فرضاً همان کشور چین)، 5 یا 6 ماه فاصله بیافتد تا دوباره پرواز به چین داشته باشیم، آیا باید در مدت اقامت در یک کشور روزه بگیریم و نماز کامل است؟ 3. ما اگر در پرواز آب نخوریم به دلیل فشار و ارتفاع پرواز ممکن است دچار عوارض پرواز شویم یا در طولانی مدت دچار مشکلات کلیه و ... شویم، تکلیف برای روزه داری تا زمانی که در پروازیم چیست؟


پاسخ:

1 و 2. با توجه به اینکه قوام شغل شما به مسافرت است، نماز و روزه شما (در غیر از سفر اول)[1] چه در هواپیما و چه به نحو اقامت در محلی، کامل می‌باشد.[2]     3. درباره‌ی پرسش سوم؛ در استفتایی از آیت الله خامنه‌ای چنین آمده است: س: اگر هواپیما در ارتفاع بالا و مسیر طولانی در حال پرواز باشد و پرواز حدود دو ساعت و نیم تا سه ساعت طول بکشد، مهمان‌دار و خلبان هواپیما برای حفظ تعادل خود هر بیست دقیقه احتیاج به نوشیدن آب دارند، در این صورت، آیا در ماه مبارک رمضان، کفاره و‌ قضای روزه بر آنها واجب می‌شود؟ ج: اگر روزه برای آنها ضرر داشته باشد، جایز است که با نوشیدن آب افطار نمایند و قضای آن را به جا آورند و در این حالت کفاره بر آنها واجب نیست.[3] در هر حال پاسخ حضرت آیت الله هادوی تهرانی (دامت برکاته) نسبت به این سؤال، چنین است: 1- کسی که شغلش در سفر است مثل مهماندار هوایی، در تمام سفرهای شغلی وی نماز کامل و روزه واجب است. 2- اگر روزه برای کسی ضرر قابل توجهی داشته باشد یا احتمال عقلایی چنین ضرری باشد روزه واجب نیست. لینک به سایت استفتائات   [1] . اما فتوای برخی دیگر از فقها نسبت به سفر اول چنین است: گلپایگانی، صافی: «...و هم چنین در سفر اوّل اگر طول بکشد یا از مکانی به مکان دیگر برود که عرفاً بگویند: عمل او سفر است باید نماز را تمام بخواند ولی اگر سفر طولانی نباشد به طوری که عرفاً نگویند سفر عمل اوست، نمازشان شکسته است»؛  مکارم شیرازی: «راننده‌ها، خلبانها، کشتیبانها و ساربانها و مانند آنها که سفر، شغل آنهاست باید نماز را تمام بخوانند هر چند در سفر اوّل باشد»؛ امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، بنی هاشمی خمینی، سید محمد حسین، ج ‌1، ص 702، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ هشتم، 1424ق.    [2] . ر.ک: امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، بنی هاشمی خمینی، سید محمد حسین، ج‌1، ص 701. [3] . همان، ج‌1، ص 970 و 971، س 739.  





مسئله مرتبط یافت نشد
1396@ - موتور جستجوی پرسش و پاسخ امین